Regisseur eigen afscheid

Durf jij dat aan?

Wat is het een voorrecht en waardevol om in gesprek te gaan met iemand die weet dat hij/zij komt te overlijden. Het is een gesprek dat er toe doet. We draaien niet om de hete brei heen, maar benoemen gelijk waar het om gaat. 'Ik ga binnen afzienbare tijd dood, wil jij helpen een mooie afscheidsdienst in elkaar te zetten?' Natuurlijk wil ik dat; daar ben ik voor opgeleid. En juist nu ik in gesprek ga met de 'stervende' kan ik het afscheid heel persoonlijk maken. Ik stel vragen en krijg antwoorden die ik rechtstreeks aan de nabestaanden mee kan geven tijdens de afscheidsdienst.

Vragen als: 'Wat geloof jij dat er met je gebeurt als je doodgaat?' en 'Hoe wil je dat je naasten doorleven als je komt te overlijden?' De antwoorden zijn betekenisvol voor de nabestaanden. Natuurlijk wil de 'stervende' dat naasten doorgaan met leven en niet bij de pakken neer gaan zitten. De persoonlijk boodschap geef ik dan ook rechtstreeks namens de overledene door aan de nabestaanden.

Dat doet wat met ze. Het helpt ze door een moeilijke periode heen. Als we samen dan ook nog zijn gekomen tot een mooi symbool wat bij de 'stervende' past, kunnen we dit doorvoeren in alles. In de overlijdenskaart, als kapstok tijdens de afscheidsdienst, in een herinnerings- of bedankkaartje. Op gedenkwaardige dagen, die belangrijk zijn binnen de familie, zoals bijvoorbeeld een geboorte- of sterfdag, kan dit symbool centraal staan om de overledene gevoelsmatig dichter bij ons te brengen.

In en afscheidsdienst kijken we terug naar het verleden en halen we herinneringen op in verhalen, foto's en zang die tekenisvol is voor dat moment. We bouwen de betekenis van het symbool op naar de relatie die we aan de persoon blijven hechten. Vervolgens laten we een lichaam los, maar onze relatie tot de overledene blijft. De liefde en verbinding die we voelen, is sterker dan de dood, krijgt alleen een andere vorm; een verbinding vanuit ons hart.

Een persoonlijke afscheidsdienst waarin de overledene centraal staat, zodat we in alles wat we horen, zien en beluisteren de overledene herkennen, verdienen we allemaal.

Er is veel moed voor nodig om mij vooraf uit te nodigen. Het is confronterend voor de familie als ik binnenkom, want ze beseffen 'het einde is in zicht'. Toch weegt, na afloop, de dankbaarheid van dit waardevolle gesprek zwaarder. En ervaar ik dat zo'n laatste gesprek een groot cadeau is van de 'stervende' aan zijn/haar naasten.

Denk jij hier wel eens over na? Zou jij het aandurven om je eigen afscheid samen met je familie vooraf te regisseren en je familie hiermee op weg te helpen?